Z okazji 62 rocznicy zakończenia II wojny światowej w Europie przypominamy artykuł sprzed dwóch lat, w którym prezentujemy całościową ocenę skutków wojny dla Polski oraz przedstawiamy, kierując się  wskazaniami  Myśli Narodowej, jak Polacy powinni na tę wojnę  patrzeć. Nie zmieniamy treści artykułu tam, gdzie są odniesienia do ówczesnej, 60-tej rocznicy zakończenia wojny.  Jest to kwestia techniczna. Treść merytoryczna pozostaje aktualna niezależnie od numeru rocznicy. Artykuł dostępny jest w dziale „Artykuły - Historia”. Na skróty można go znaleźć TUTAJ.

Tak jak wspominaliśmy wcześniej, Komitet Katyński wydał agresywnie antyrosyjskie oświadczenie w związku ze sprawą pomnika Armii Czerwonej w Tallinie, angażując siebie jak i, pośrednio, Polskę w nie nasz konflikt rosyjsko-estoński. Warto zatrzymać się chwilę dłużej przy tym nieodpowiedzialnym zachowaniu wpisującym się w historycznie długą i bogatą listę polskich irracjonalnych zachowań wobec Rosji. Oświadczenie zawiera m.in. następujące stwierdzenia (podajemy za RMF/FM):

„Komitet Katyński solidaryzuje się z władzami niepodległej Estonii i popiera decyzję o usuwaniu sowieckich monumentów, pomników czerwonego imperium. Z oburzeniem przyjmujemy wypowiedzi przedstawicieli władz Federacji Rosyjskiej grożące zerwaniem stosunków dyplomatycznych z Estonią - głosi oświadczenie Komitetu Katyńskiego. Przypomniano w nim, że Estonia, tak jak i Polska, przez pół wieku doświadczyła okupacji radzieckiej, a sowieckie pomniki były i są świadectwem zniewolenia i kłamstwa, szowinizmu wielkoruskiego (...) Radzieckie pomniki lansowały i podbudowywały sowiecką wersję kłamstwa, przedstawiając Armię Czerwoną jako wyzwolicielkę ludów - napisano w oświadczeniu. Podkreślono, że nadszedł czas, aby z ulic polskich miast usunięto pomniki sowieckie, przywołujące epokę paragrafu śmierci i czasy grozy (...) To hańba, że na konserwację i utrzymanie tych 2 tys. sowieckich pomników z kieszeni polskiego podatnika nadal wydaje się miliony.”

Charakterystyczne dla tego typu wystąpień jest mieszanie pojęć i porządków. Oto, jednocześnie atakuje się „wielkoruski szowinizm” i „sowiecką agresję”. To tak jak z koncesjonowanymi badaczami tzw. Żydo-komuny, którzy najpierw udowadniają rażącą nadreprezentację żydowską w strukturach narzuconej Polsce po 44 r. władzy, by za chwilę atakować podziemie komunistyczne za... zbrodnie o podłożu antysemickim, nie mówiąc już o nagłej miłości do Żydów stalinowców, jaką ci sami, bardzo prawicowi badacze, okazują przy okazji marca ’68 (ostatnio wyspecjalizowali się w wykazywaniu antysemickiej postawy gen. Jaruzelskiego, który przeprowadzał, ich zdaniem, czystki antysemickie w latach 67-68). Jest to postawa, nad którą nie warto się być może zbyt długo rozwodzić, ze względu na jej doktrynerskie skrępowanie, niemniej warto zauważyć, że jest to dziś niestety postawa dominująca na polskiej prawicy. Niezwykły proces myślowy, który do niej prowadzi zasadza się na aksjomacie „muszę być przeciwko komunie, zawsze i wszędzie, i już”. Bardzo głębokie. W stosunku do Rosji ci sami ludzie zachowują się naturalnie tak samo, tylko miejsce komuny zajmuje Rosja. Nasz ulubieniec J. Szaniawski stwierdził nawet niegdyś w programie telewizyjnym p. Skowrońskiego(podówczas, zdaje się, emitowanego przez Polsat), że zdradzić można tylko na rzecz Rosji carskiej, sowieckiej i Rosji w ogóle. Nie trzeba dodawać, że nasi wrogowie z innych części świata umierali z pewnością ze śmiechu słysząc podobne rewelacje. Wiecej...

Prezydenci Polski i Ukrainy – Lech Kaczyński i Wiktor Juszczenko – podpisali 27.04.07 r. wspólne oświadczenie w sprawie Operacji Wisła. Z przykrością stwierdzamy, że jest to kolejny błąd polityki polskiej opartej na koncepcjach geopolitycznych Józefa Piłsudskiego i Jerzego Giedroycia. Oświadczenie wychodzi naprzeciw żądaniom Światowego Kongresu Ukraińców, o których pisaliśmy wcześniej. W szczególności zaś jego treść stanowi:

.

- przyjęcie przez Prezydenta RP banderowskiej wizji historii stosunków polsko-ukraińskich

- podstawę do wystąpienia z roszczeniami wobec państwa polskiego przez Ukraińców i ukraińskie osoby prawne; nie trzeba dodawać, że zainteresowane wystąpieniem z roszczeniami przede wszystkim środowiska banderowskie

- de facto zgodę na ostateczną depolonizację Kresów Płd-Wsch. nie tylko w sensie etnicznym, ale także w sensie historycznym

.

Prezydent RP przypomniał także, że 16 lat temu głosował, jako senator, za uchwałą Senatu RP potępiającą Akcję Wisła , że obecne oświadczenie jest konsekwencją także tego głosowania sprzed 16 lat.

Szczególnym bólem napawa  obecność, podczas podpisywania oświadczenia, Prymasa Polski kard. Józefa Glempa oraz słowa, które wypowiedział, przyjmując, podobnie jak Prezydent, ukraińską (tj. banderowską) optykę stosunków polsko-ukraińskich.

Poniżej zamieszczamy tekst oświadczenia za serwisem www.prezydent.pl:

Przy całkowitej bierności większości Polaków i wobec przychylności władz Rzeczypospolitej Ukraińcy proweniencji banderowskiej rozzuchwalają się ponad wszelką miarę. Jak podała GW z 24.04.07 r. sejmik województwa warmińsko-mazurskiego podjął uchwałę w sprawie tzw. Akcji Wisła (właściwie - Operacja Wisła). Nie tylko treść uchwały, którą podajemy poniżej, ale i sam fakt jej podjęcia stanowi nieprawdopodobny wręcz skandal. Uchwała zawiera typowy dla banderowców katalog kłamstw i krętactw najgorszego sortu. Nie warto nawet zatrzymywać się przy pseudomerytorycznym bełkocie twórców uchwały, ale warto sprostować bezczelne kłamstwo odnoszące się do liczebności mniejszości ukraińskiej na Warmii i Mazurach. Otóż, uchwała podaje, że jakoby społeczność ukraińska województwa warmińsko-mazurskiego liczyła 85 tysięcy osób. Czyżby? Narodowy Spis Powszechny z 2002 r. wykazał, że mniejszość ukraińska w całej Polsce, a nie tylko w jednym województwie,  liczy sobie 31 tysięcy ludzi. Jak można tak bezczelnie kłamać? Okazuje się, że można. Wystarczy brak reakcji władz państwowych, wystarczy, że banderowcy mają świadomość, że te same polskie władze państwowe na arenie międzynarodowej popierają z całą mocą banderowskie skrzydło polityki ukraińskiej na samej Ukrainie, reprezentowane przez prezydenta Juszczenkę, przez Julię Tymoszenko i najaktywniejszego z otwartych banderowców, Andrija Szkila, wystarczy wreszcie świadomość, że apatia Polaków, ich kompletny brak zainteresowania losem Ojczyzny, doprowadzi do władzy w sejmiku warmińsko-mazurskim te same postacie, z tych samych partii. Takich czasów dożyliśmy.

Warto jeszcze zastanowić się skąd ta zadziwiająca rozbieżność pomiędzy konfabulacjami banderowców, a rzeczywistą liczbą Ukraińców w Polsce, więcej skąd rozbieżność pomiędzy 31 tysiącami wykazanymi w Spisie a 150 tysiącami przesiedlonych podczas Operacji Wisła? Odpowiedź jest prosta. Liczba stanowiąca różnicę pomiędzy 150 tysiącami przesiedlonych (biorąc pod uwagę przyrost naturalny, musiałoby to być dzisiaj ok. 200-250 tysięcy) a oficjalna liczbą podaną w wynikach NSP (31 tysięcy) oznacza, że, po pierwsze, większość Ukraińców przesiedlona w 1947 r. zasymilowała się i dzisiaj w drugim-trzecim pokoleniu czują się oni Polakami, po drugie zaś, że ci którzy nie ulegli asymilacji, nie wykazali jednak narodowości ukraińskiej, gdyż nie chcieli być identyfikowani z antypolskim i banderowskim Związkiem Ukraińców w Polsce, stanowiącym agendę Światowego kongresu Ukraińców, organizacji jawnie odwołującej się nie tylko do tradycji nacjonalizmu banderowskiego (OUN/UPA), ale i melnykowskiego (SS Galizien i inne grupy kolaborujące z Niemcami). To bardzo dobrze świadczy o tych ludziach. Panom banderowcom z sejmiku warmińsko-mazurskiego nie przeszkadza to jednak w tworzeniu fałszywych danych i fałszywego obrazu rzeczywistości.

Adam Śmiech

Ostatnie dni stoją pod znakiem obchodów 60-tej rocznicy Operacji Wisła, akcji podjętej w 1947 r. przez Wojsko Polskie celem rozbicia organizacji Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), zbrojnego ramienia Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), która w latach 1944-47 działając na terenie tzw. Zakierzonii, jak nacjonaliści nazywali ziemie polskie, takie jak Chełmszczyzna, Bieszczady, Nadsanie i Sądeczczyzna, pozostałe przy Polsce po jałtańskiej zdradzie anglosaskich „sojuszników” Polski, a do których Ukraińcy rościli sobie pretensje i zamierzali oderwać je od powojennego państwa polskiego. Można przypuszczać, że tak jak w przypadku Ziemi Lwowskiej i Podola nacjonaliści w ostateczności pogodziliby się z przyłączeniem tzw. Zakierzonii do ZSRR, gdyż wówczas to oni staliby się rzeczywistymi beneficjentami w przyszłości, co widzimy dzisiaj na przykładzie wspomnianych ziem włączonych do ZSRR w 44 r.. Stawiam hipotezę, że nacjonaliści ukraińscy, w razie gdyby nie doszedł do skutku wybuch III wojny światowej, tj. wojny Zachodu z ZSRR, jako rozwiązanie zdecydowanie mniej ich satysfakcjonujące, ale jednak na przyszłość bardzo dla nich korzystne, przyjęli plan włączenia przynajmniej części ziem, do których rościli sobie pretensje, do ZSRR. Osiągnąć to zamierzali przez ciągłe utrzymywanie stanu anarchii na tych terenach, który to stan dowodziłby indolencji władz polskich i w związku z tym mógł doprowadzić do reakcji potężnego ZSRR. Rachuby nacjonalistów jednak zdecydowanie zawiodły. Operacja Wisła położyła skutecznie kres bandyckiej działalności UPA znaczonej zbrodniami, mordowaniem ludności polskiej, niszczeniem mienia itp. Jest faktem nie podlegającym dyskusji, że bazę dla działalności UPA stanowiła ludność ukraińska tych terenów. Oczywiście nie wszyscy Ukraińcy, ale wystarczająco wielu, aby utrzymywać przez trzy lata oddziały UPA, aby mogły one niepostrzeżenie atakować, grabić i mordować, aby mogły one znikać bez śladu w rozlicznych kryjówkach będących nie do utrzymania bez pomocy miejscowej ludności. Państwo polskie podjęło decyzję trudną, ale jedyną jaka w tamtejszych warunkach mogła przeciąć spiralę terroru i uzdrowić sytuację. Postanowiono przesiedlić ok. 150 tysięcy Ukraińców, Łemków i Bojków na tereny Ziem Odzyskanych stosując zasadę ich rozproszenia wśród polskiej większości. Rzeczywistość po Operacji Wisła dowodzi i słuszności powyższych założeń, jak i skuteczności ich przeprowadzenia. Ale nawet pomimo faktycznego podcięcia działalności UPA, fakty takie, jak próby organizacji oddziałów banderowskich także na Ziemiach Odzyskanych świadczą na rzecz tych założeń i słuszności ich wprowadzenia w życie. Nie była to akcja komunistyczna. Tak, została podjęta przez rząd polski zdominowany przez komunistów, ale oczywisty brak ideologicznych podstaw akcji (w sensie ideologii komunistycznej),  opinia ogromnej większości Polaków w tej sprawie, tych którzy przeżyli rzezie na Kresach Płd-Wsch., a także tych, którzy pamiętali przedwojenną działalność antypaństwową nacjonalistów ukraińskich, dokonywane przez nich akty terroru, a także żywa pamięć tych, którzy widzieli na każdym kroku ukraińską kolaborację z hitlerowskim okupantem, pozwalają stwierdzić bez żadnych wątpliwości, że była to operacja pożądana przez Naród Polski, konieczna i słuszna pod każdym względem. Nie ulega też najmniejszej wątpliwości, że przeprowadziłby ją także każdy inny rząd polski, który hipotetycznie mógłby po wojnie sprawować władzę w Polsce, gdyby losy polityczne wojny potoczyły się inaczej. Jest rzeczą niewyobrażalną, aby rząd złożony np. z ludowców i narodowców, szczególnie doświadczonych przez ukraiński nacjonalizm z jakichś nieznanych, tajnych powodów mógł nie podjąć podobnej decyzji. Nawet rząd sanacyjny, którego powstanie było oczywiście po wojnie niemożliwe, ale przyjmijmy to czysto hipotetycznie, z całą pewnością zrobiłby to samo. Także za wykonawców Operacji nie można uznać komunistów. Problemy Wojska Polskiego z elementem niepolskim znamy wystarczająco dobrze, jednak to nie wystarczy, aby twierdzić, że sprawstwo wojskowe było komunistyczne. Grupą Operacyjną Wisła dowodził wybitny polski wojskowy, przedwojenny pułkownik dyplomowany, autor cenionej wysoko książki „Sztuka wojenna w warunkach nowoczesnej wojny”, po wojnie generał brygady i dywizji, Stefan Mossor. To On był autorem koncepcji Operacji Wisła i tą koncepcję przeforsował na posiedzeniach Państwowej Komisji Bezpieczeństwa i rządu. Nie jest to dla Niego ujmą, wręcz przeciwnie, jest to powód do chwały. Gen. Mossor był później prześladowany przez stalinowców, których dzieci i wnuki stanowią dzisiaj w środowisku Gazety Wyborczej, dawnej Kultury paryskiej itd. główny front obrony krwawych zbirów z OUN/UPA i nie tylko. W 1950 aresztowany, w 1951 skazany w procesie pokazowym generałów na dożywocie i degradację. Tak stalinowska Judeo-Polonia traktowała bohaterów. Dzisiaj ostracyzm dotknął generała ze strony ich ideowych spadkobierców, a także ze strony kompletnie oderwanych od rzeczywistości, chorych z nienawiści do jednej tylko Rosji, piłsudczyków. CDN

Adam Śmiech