Przy całkowitej bierności większości Polaków i wobec przychylności władz Rzeczypospolitej Ukraińcy proweniencji banderowskiej rozzuchwalają się ponad wszelką miarę. Jak podała GW z 24.04.07 r. sejmik województwa warmińsko-mazurskiego podjął uchwałę w sprawie tzw. Akcji Wisła (właściwie - Operacja Wisła). Nie tylko treść uchwały, którą podajemy poniżej, ale i sam fakt jej podjęcia stanowi nieprawdopodobny wręcz skandal. Uchwała zawiera typowy dla banderowców katalog kłamstw i krętactw najgorszego sortu. Nie warto nawet zatrzymywać się przy pseudomerytorycznym bełkocie twórców uchwały, ale warto sprostować bezczelne kłamstwo odnoszące się do liczebności mniejszości ukraińskiej na Warmii i Mazurach. Otóż, uchwała podaje, że jakoby społeczność ukraińska województwa warmińsko-mazurskiego liczyła 85 tysięcy osób. Czyżby? Narodowy Spis Powszechny z 2002 r. wykazał, że mniejszość ukraińska w całej Polsce, a nie tylko w jednym województwie,  liczy sobie 31 tysięcy ludzi. Jak można tak bezczelnie kłamać? Okazuje się, że można. Wystarczy brak reakcji władz państwowych, wystarczy, że banderowcy mają świadomość, że te same polskie władze państwowe na arenie międzynarodowej popierają z całą mocą banderowskie skrzydło polityki ukraińskiej na samej Ukrainie, reprezentowane przez prezydenta Juszczenkę, przez Julię Tymoszenko i najaktywniejszego z otwartych banderowców, Andrija Szkila, wystarczy wreszcie świadomość, że apatia Polaków, ich kompletny brak zainteresowania losem Ojczyzny, doprowadzi do władzy w sejmiku warmińsko-mazurskim te same postacie, z tych samych partii. Takich czasów dożyliśmy.

Warto jeszcze zastanowić się skąd ta zadziwiająca rozbieżność pomiędzy konfabulacjami banderowców, a rzeczywistą liczbą Ukraińców w Polsce, więcej skąd rozbieżność pomiędzy 31 tysiącami wykazanymi w Spisie a 150 tysiącami przesiedlonych podczas Operacji Wisła? Odpowiedź jest prosta. Liczba stanowiąca różnicę pomiędzy 150 tysiącami przesiedlonych (biorąc pod uwagę przyrost naturalny, musiałoby to być dzisiaj ok. 200-250 tysięcy) a oficjalna liczbą podaną w wynikach NSP (31 tysięcy) oznacza, że, po pierwsze, większość Ukraińców przesiedlona w 1947 r. zasymilowała się i dzisiaj w drugim-trzecim pokoleniu czują się oni Polakami, po drugie zaś, że ci którzy nie ulegli asymilacji, nie wykazali jednak narodowości ukraińskiej, gdyż nie chcieli być identyfikowani z antypolskim i banderowskim Związkiem Ukraińców w Polsce, stanowiącym agendę Światowego kongresu Ukraińców, organizacji jawnie odwołującej się nie tylko do tradycji nacjonalizmu banderowskiego (OUN/UPA), ale i melnykowskiego (SS Galizien i inne grupy kolaborujące z Niemcami). To bardzo dobrze świadczy o tych ludziach. Panom banderowcom z sejmiku warmińsko-mazurskiego nie przeszkadza to jednak w tworzeniu fałszywych danych i fałszywego obrazu rzeczywistości.

Adam Śmiech